resolution819

   Pierwowzorem postaci Jacquesa Calveza jest Jean-René Ruez, francuski policjant, który poświęcił kilka lat, by rozwikłać historię ponad 8 tysięcy zaginionych w okolicach Srebrenicy. By odnaleźć szczątki ich ciał. By znaleźć dowody zbrodni. By móc oskarżyć zbrodniarzy.
   Kiedy Giacomo Battiato rozpoczął pracę nad filmem bardzo zależało mu, by znalazł się tam również polski wątek. Jego bliskie kontakty z polską kulturą i historią rozpoczęły się dzięki filmowi o Janie Pawle II. Pracując nad scenariuszem odkrył, że wielki wkład w odkrywanie tajemnic masowych grobów miała polska antropolog doktor Ewa Klonowski, na stałe mieszkająca w Islandii. Stąd pomysł, by główna postać kobieca filmu była właśnie Polką. W poszukiwaniu pomocy Giacomo Battiato nawiązał kontakt z Piotrem Adamczykiem. Tak doszło do kolejnej współpracy. Tym razem jednak Piotr Adamczyk wystąpił w nowej dla siebie roli - producenta, otwierając działalność APERTO FILMS. Dzięki wsparciu TVN film „Rezolucja 819” mógł stać się koprodukcją francusko-polską.
   Choć film kręcony był głównie w języku francuskim, to zachowano oryginalne języki wypowiedzi bohaterów. W ten sposób widzowie mogli zrozumieć, że jedną z ogromnych trudności Calveza, jego ekipy i wojsk stacjonujących w Bośni była ograniczona możliwość dokładnego porozumienia się. Bohaterowie zdarzeń posługiwali się bowiem francuskim, angielskim, holenderskim, serbskim, a nawet hiszpańskim.
Skomponowaniem muzyki do filmu zajął się Ennio Morricone. Słynny kompozytor doskonale odnalazł się w stylistyce filmu i bałkańskiej tradycji muzycznej. Powstała porywająca ścieżka dźwiękowa, która stanowi ważny element dramaturgii filmu i razem ze zdjęciami niezwykle silnie działa na emocje widzów.
   W roli głównej reżyser wymarzył sobie jednego z najzdolniejszych aktorów swojego pokolenia w Europie, Benoît Magimela. Kiedy francuski aktor przeczytał scenariusz, natychmiast przyjął rolę i dzięki wielu rozmowom z reżyserem miał ważny wpływ na postać Jacquesa Calveza jeszcze w fazie powstawania scenariusza. W roli Klary Górski reżyser najchętniej widział Karolinę Gruszkę. Spotkali się na zdjęciach próbnych do filmu o polskim papieżu. Wówczas jednak nie doszło do współpracy z powodu braku możliwości pogodzenia terminów. Aktorka zrobiła jednak tak silne wrażenie na Giacomo Battiato, że mimo napiętego grafiku Karoliny Gruszki udało się precyzyjnie zorganizować przeloty między Moskwą, Toronto, Warszawą i Pragą, by jej udział w filmie był możliwy.
   Wśród zaangażowanych aktorów pojawiły się nazwiska znane już z filmu o Janie Pawle II. W roli Momcilo Draganovica wystąpił bułgarski aktor Hristo Shopov, a w roli oficera niemiecki aktor Ken Duken. Ekipa, nie tylko aktorska, była wielojęzyczna. Zdjęcia kręcono w Pradze i jej okolicach, więc większość ekipy porozumiewała się w mieszanym czesko-angielskim. Aktorzy między sobą używali francuskiego, włoskiego, angielskiego, statyści głównie czeskiego. Reżyser oraz jego asystent biegle posługiwali się wszystkimi możliwymi językami, dzięki temu praca przebiegała szybko i sprawnie. Zwłaszcza, że była to praca szczególna. Wszyscy zdawali sobie sprawę, że powstaje film ważny. Film odkrywający wstrząsającą prawdę. Film oddający cześć ofiarom. Film przeciwko absurdowi wojny.